Na de presentatie in Netwerk Aalst, wordt De weg naar Egypte nu ook in Nederland voorgesteld. De verschijning van de herdruk is voor Perdu een reden om het werk van Starink nader te onderzoeken middels voordracht en gesprek. Daarom nodigde Perdu in samenwerking met uitgeverij het balanseer en deBuren een vijftal dichters uit:

Inge Braekman debuteerde in 2009 met de bundel Beeltenissen.
Anneke Brassinga is dichter en vertaler. Ze schreef 10 bundels, waarvan de meest recente in 2010 verscheen onder de titel Ontij.
Rozalie Hirs is dichter en muzikant. Haar meest recente bundel is Geluksbrenger.
Maud Vanhauwaert debuteerde in 2011 als dichter met de bundel Ik ben mogelijk.
Samuel Vriezen is dichter en muzikant. Zijn bundel 4 Zinnen verscheen in 2009 bij uitgeverij Wereldbibliotheek.

Vrijdag 1 juni 2012 – 20:30 (zaal open: 20:00)
Stichting Perdu, Kloveniersburgwal 86, Amsterdam
10/5 euro
Reserveren via: www.perdu.nl

Lees ook de recensie van Laurens Ham over De weg naar Egypte op deReactor.org

In de beeldcollages van Vincent Geyskens schuiven verschillende contexten door elkaar, een verknipping waarin de mogelijkheden van beeld en taal worden onderzocht. Ook in de teksten van Jan Op de Beeck laveert de lezer permanent tussen betekenis en verschuiving, tussen iets en nog iets anders.
In Motril komen tekst en beeld tot stand als reactie op elkaar, ze ontmoeten elkaar in hun lichamelijke, tegendraadse, vaak agressieve immanente kritiek.

Presentatie van dit bijzondere kunstenaarsboek op donderdag 10 mei om 20:00 in KASKcafé Gent (Bijlokesite). Met een toelichting van Johan Pas.

Allen van harte welkom!

Honest Arts Movement looft onder meer de sociale bewogenheid in het werk van Hoste. “Hoste is niet alleen een zeer gedreven en stilistisch bijzonder interessant hedendaags literator, de sociale bewogenheid is in zijn werk ook erg sterk en hij doorspekt ze vaak met een behoorlijk kritische benadering van de (actoren in de) moderne tijden. Zijn werk sluit dan ook ontzettend aan bij zowel de filosofie als de ideologie van Boon”, aldus juryvoorzitter Freek Neirynck.

Hoste – naast auteur van een tiental romans en kortverhalen, ook theaterschrijver, recensent, essayist en dichter – publiceerde zijn meest recente roman De verzwegen Boon (2010) bij het balanseer. In deze Hommage aan Louis Paul Boon, zoals de ondertitel luidt, getuigt hij kritisch en geëngageerd over zijn eigen twijfels en over wat hem met Boon verbindt.

Hoste krijgt in het najaar de onderscheiding uit handen van actrice Reinhilde Decleir, die de prijs in 2011 kreeg samen met haar socio-artistiek Antwerps theatergezelschap Tutti Fratelli.

Tijdens de Staat van het Boek in deSingel in Anwerpen werden op zondag 22 april de winnaars bekend gemaakt van de prijzen voor de Best Vormgegeven Boeken 2012 (tot 2010 bekend als de Plantin-Moretusprijs). Ook de Publieksprijs voor het Beste Boekomslag werd uitgereikt. Met deze prijzen worden de spots gericht op de nauwelijks te overschatten rol van de boekontwerper.

Onder de 17 winnaars bevinden zich twee publicaties van het balanseer, beide in de categorie Literatuur:
Aan barrels van Harry Vaandrager, vormgegeven door Danny Dobbelaere
en
Onrust van Dirk Lauwaert, vormgegeven door Stéphane de Schrevel

Het balanseer viel ook de vorige jaren reeds in de prijzen: 
2011 – De verzwegen Boon van Pol Hoste (vormgeving: Stéphane de Schrevel)
2010 – Practicum van Willy Roggeman (Vormgeving: Danny Dobbelaere)
2009 – Betoverende Katastrofe van Willy Roggeman (vormgeving: Danny Dobbelaere)

Jurylid Koen Brams over de prijs: “Welke keuzes heeft de vormgever gemaakt? Welk papier? Welke letter? Welke bindwijze? Hard- of softcover? Beeld of geen beeld op de cover? Hoe zijn al deze keuzes bovendien op elkaar betrokken zodat een betekenisvolle eenheid tussen vorm en inhoud, tussen tekst en ontwerp tot stand is gekomen?” De jury ging op zoek naar de boeken “die terecht niet meer van het netvlies te branden zijn.”

De vakjury bestond dit jaar uit Jan Hoet (voorzitter), Koen Brams, Geoffrey Brusatto, Jan De Boer, Sara De Bondt, Bernadette De Loose en Tom Tosseyn. In 11 categorieën konden zij telkens maximum 3 verschillende titels bekronen. In 2 categorieën werd dit jaar geen prijs uitgereikt – Schoolboeken en E-books. In totaal werden 17 boeken en 36 winnaars bekroond – de vormgever en de uitgever van het winnende boek delen de eer. Zij kregen een trofee overhandigd die ontworpen werd door Stan Van Steendam.

Alle bekroonde boeken zijn te bewonderen in een speciale tentoonstelling in het Design museum Gent, van 4 mei tot half juni 2012. Info over locatie & openingsuren:www.design.museum.gent.be.

Klik verder voor meer info over de Prijs , een fotoverslag, en de brochure met juryrapport.

Meer over Aan barrels en Onrust.

Gedurende dertig jaar werkte Gertrude Starink aan haar vijfdelige poëtische meesterwerk De weg naar Egypte, dat nu eindelijk in één band is verschenen. De strenge symmetrie, de klassieke poëtische taal en de mythologische sfeer maken Starinks poëzie tot één van de meest eigenzinnige en intrigerende oeuvres in het Nederlands. 
Dichteres Inge Braeckman brengt hulde aan het werk van Starink, gitarist Toon Callier (gitaarkwartet Zwerm) luistert de avond op met muziek van Fausto Romitelli. Allen van harte welkom!

Opgelet: de avond gaat niet door ten het huize van het balanseer, zoals aanvankelijk aangekondigd, maar wel in Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst. Aansluitend vinden concerten plaats van Black To Comm / Christina Vantzou / Els Viaene. Bij aankoop van een exemplaar van De weg naar Egypte ontvangt u een ticket (waarde 10€) voor deze concerten. De presentatie zelf is gratis.

Vrijdag 4 mei 2012 – 20:00
Netwerk / centrum voor hedendaagse kunst, Houtkaai, 9300 Aalst
Gratis, reserveren aanbevolen: info@hetbalanseer.be
i.s.m. deBuren en Netwerk

Lees ook de recensie van Laurens Ham over De weg naar Egypte op deReactor.org

Op vrijdag 1 juni wordt De weg naar Egypte voorgesteld in het Amsterdamse Perdu. Meer info hierover binnenkort op deze site.

‘Gertrude Starinks De weg naar Egypte is een van die literaire meesterwerken waar u misschien wel eens van heeft gehoord, maar dat u wellicht nog nooit hebt gelezen. Weinig lezers lijken deze gedichtencyclus in vijf bundels, ontstaan tussen 1970 en 2000, van kop tot staart tot zich genomen te hebben. Nu brengt het balanseer De weg naar Egypte voor het eerst in één band uit. Het is een passende keuze voor een uitgeverij die dwars tegen de tijdgeest in ‘onmodieuze’ auteurs blijft uitgeven als Willy Roggeman en C.C. Krijgelmans of hedendaagse experimentelen als Harry Vaandrager of Pol Hoste. Voor hen die Starinks werk nog niet kenden is dit boek een prachtige kennismaking. Wie ooit een fragment van het boek las en het maar niks vond, doet er goed aan het toch nog te proberen. En de liefhebbers hebben een reden om het boek opnieuw te lezen, nu het boek in een nieuwe poëtische context hernieuwde betekenis krijgt. [...]
Starinks De weg naar Egypte is een monument, een boek dat als object bewondering afdwingt vanwege het verbluffende doorzettingsvermogen waarmee Starink dertig jaar lang een consequente schriftuur heeft volgehouden. Daarom zou iedere poëzieliefhebber dit vijfluik moeten lezen: omdat er maar weinig boeken zijn die zo’n onverbiddelijke structuur kennen. [...]
Maar wat is dat dan, die ‘volle betekenis’? Waar gáát De weg naar Egypte eigenlijk over? Die vraag heeft bijna iedere recensent zich gesteld. Eigenaardig is dat, want in de meeste poëziebundels verwachten we geen coherent verhaal. Dat we dat bij Starinks project wel doen, heeft ongetwijfeld te maken met het epische karakter ervan. [...]
De weg naar Egypte is wel eens gedateerd genoemd, maar het omgekeerde is waar: het boek is baanbrekend geweest door de manier waarop het de dichtbundel als concept heeft geïntroduceerd. Ook dat is een reden om het boek in de eenentwintigste eeuw te (her)lezen: omdat het een mijlpaal in de Nederlandse poëzie blijkt te zijn.’

Lees de hele recensie op deReactor.org

Lauwaert geeft je vanaf de eerste regel het gevoel dat hij iets heel belangrijks behandelt, niet alleen voor hemzelf, maar ook voor de lezer. Dat gevoel wordt naarmate je verder leest alleen maar sterker. Hij schrijft niet subjectief. Eerder koel, afstandelijk. Gewild retorisch. Of misschien moet ik het zo formuleren: schrijven is voor Lauwaert altijd zoeken naar de juiste afstand, naar de juiste afstandelijkheid. (…) De afstandelijkheid en de onrust. Dat zijn de intellectuele wapens en de stilistische strategieën van Lauwaert.
Uitgeverij het balanseer heeft van Onrust bijna een zakboekje gemaakt. Iets dat je in de binnenzak van je jas kan steken. En misschien is dat niet eens zo’n slecht idee: Lauwaert lezen in de metro of op de trein. Zijn essays zijn oefeningen in het kijken en het observeren. Wanneer je van zijn tekst opkijkt, zie je anders, scherper, bewuster, gedetailleerder. Het zijn oefeningen in het maken van onderscheidingen, het aanbrengen van nuances. Het zijn essays om te herlezen.
(…) Je hoeft het als lezer niet altijd  eens te zijn met de analyses van Lauwaert om te beseffen dat hier iemand aan het woord is voor wie kunst en intellectuele kwaliteit ertoe doen, en die niet bereid is hierover compromissen te sluiten.

Allen van harte welkom op dit apperitiefconcert, tussen de boeken -en bloemenmarkt!

Zondag 25 maart, 11u.
Boekhandel Paard van Troje, Kouter 113-114, 9000 Gent
De winkel is die dag open van 9 tot 13u.

“Sommige boeken hebben goud op snee. Dat staat chic. Deze roman heeft zwart op snee. En ook alle overige randen zijn zwart. De uitgever noemt dat een ‘rouwrandje’. Maar om wie rouwen we dan, vraag je je af terwijl je de eerste bladzijden leest.”

Van nee naar niets
Hans Demeyer op deReactor

“Aan barrels vormt op die manier een meer dan geslaagde herinterpretatie van de idee om de literatuur te vermoorden, om een gestalte te geven aan haar negatie. Het gewone verhaal met ‘een heuse plot, kop en staart’, met ‘meeleven, inleven, doorleven, beleven’ wordt hier op verschillende manieren gesaboteerd, maar die destructie levert geen absolute bevrijding of wit blad op. Zo spreekt het woordenboek de auteur Vaandrager toe dat zijn ultiem meesterwerk pas het witte gat is, ‘waardoor alles wordt opgeslurpt’, en niet de ‘zwarte gaten’ die de auteur nu slechts zou aanbrengen.
Toch zijn die gaten al genoeg om een unieke schriftuur op te leveren waarin het directe taalgebruik in combinatie met het bezwerende ritme tevens ruimte laat voor lyriek. In de hedendaagse Nederlandstalige literatuur is Aan barrels hoogstens verwant met auteurs als C.C. Krijgelmans of J.M.H. Berckmans. Die uniciteit an sich maakt deze roman natuurlijk niet tot briljante literatuur – zoals een van de vele verdachtmakingen bij experimenteel proza luidt. Wel is het de vakmanschap en literaire kunde waarmee Vaandrager die schriftuur aanwendt om de lezer intellectueel uit te dagen en emotioneel vast te nemen door hem onmeedogenloos te smijten in de gestoorde, verwarde en emotioneel gebroken gevangenis van maatschappelijke randfiguren. Aan barrels is een grappig en bij wijlen melancholisch boek, maar voornamelijk een extreme en wrange roman die je grijpt door zijn ritme, woede en passie. Vergeet uw kerstboom: deze literatuur is op elk moment een wonderlijk-bijtend geschenk.”

Recensie: Aan barrels van Harry Vaandrager
Ezra de Haan op literatuurplein.nl

“Praten of schrijven over echte literatuur is zeldzaam geworden sinds ons literaire landschap wordt bepaald door verkoopcijfers, bekende Nederlanders en valse sentimenten. Want wat is literatuur nog in dit land? Het uithuilen over de zoveelste gestorven beroemde minnaar? De volgende soap van een televisiester? Wat wil er nog groeien aan nieuw talent als thrillers voor literair doorgaan en echte romans worden verzwegen? Deze tijd vraagt om taai schrijfsel, stug als gras dat zich door het asfalt heen wringt. Taal die je voor de bek slaat, zoals ooit de echt groten dat deden… (…)
Zelden durft een uitgever een boek uit te brengen dat zwart is. Zolang je Aan barrels niet openslaat zijn het alleen de witte letters op de cover die je lucht geven. Maar het kon niet anders. Dit boek is zwart, pikzwart, pitblack. Het is een verpakking die de lading dekt. (…)
Het boek eindigt met het woord niets. Een ontkenning, net zoals het woord nee waarmee het opende. Weer wordt de celdeur voor je smoel dicht gegooid. Maar nu is er een verschil. Je hebt een prachtboek van Vaandrager achter de kiezen, een boek waar je lang over na kunt denken. Net zolang als je straf duurt. In dit geval is dat geen straf maar een zegen.”

Spetterend taalvuurwerk tegen inktzwarte hemel
Wim Sanders op literairedebuten.nl

“(…) De losjes met elkaar verbonden monologen zijn de braakballen uit de ondertitel; vooral de mannen hebben het over van alles wat hen dwarszit zonder dat er ook maar iets van een oplossing lonkt. Ze zitten gevangen in de bol van hun eigen gedachten en angsten, en die vormen het verhaal, niet de loop van de gebeurtenissen. Zoals de ongetwijfeld door de schrijver zelf ingefluisterde achterflaptekst het treffend stelt: ‘Het is hun onverkropbare lot “niemand” te zijn.’ Dan slaan ze zichzelf brallend op de borst, de volgende alinea piepen ze van doodsangst. Ze doen dat in een diverse kanten opschietende taal, waarin vaak alle registers van een barokke lyriek worden opengetrokken. De tot citeren uitnodigende zinnen zijn pure poëzie en de monologen vragen er door hun dramatische opbouw om hardop te worden voorgelezen, ook als de betekenis je soms ontgaat. (…)
Vaandrager is er ondanks al zijn uitbundige lef in geslaagd te voorkomen dat Aan barrels aan oeverloze woordkakkerij ten ondergaat. De scheldpartijen zijn soms wat obligaat en gaan te lang door, maar ze hebben een functie: ze zetten de verstilde passages waarin de verteller tot een helder inzicht komt in een schrijnend licht. Dat inzicht is niet opwekkend en geldt voor ieder mens, in de gevangenis of niet: alleen in de dood is er rust en onschuld. Een deprimerende boodschap die zo zwaar is dat er nauwelijks beweging in het verhaal zit. Toch werd ik betoverd en opgevrolijkt door dit taalvuurwerk dat uiteenspat tegen een inktzwarte hemel van doodsangst.”

Recensie: Aan barrels van Harry Vaandrager
Kurt Snoekx op brusselnieuws.be

“Aan barrels zindert van het afgrondelijke leven zelf, is een veelkoppige, meerstemmige elegie van het bestaan. Zinnelijk, levendig, beklemmend, labyrintisch zijn de negen gedachtestromen die Vaandrager op het papier stort.”

De illusie van vruchten
Sheila van Rheenen op literairnederland.nl

“Met zichtbaar genoegen beukt hij de taal aan flarden om te bewijzen dat de vrucht van zijn daad niets anders kan zijn dan een windei, een ‘tjokvol niets’.”

Uitgeverij het balanseer stelt voor:
Akerselva-Oslo 2004-2011, een boek vol beelden van Johan De Wilde.

Presentatie op zondag 19 februari 2012 om 11u, in KASK café Gent.
Met contrabassist Kristof Roseeuw en Köhn.

Akerselva is een acht kilometer lange rivier die de stad Oslo opdeelt in westelijke en oostelijke stadsdelen. De kunstenaar Johan De Wilde maakte tussen 2004 en 2011 verscheidene wandelingen langsheen deze rivier. In Akerselva-Oslo 2004-2011 worden de fotografische beelden verzameld die hij langs dit parcours maakte.
Het resultaat is even indrukwekkend en fascinerend: Johan De Wilde creëert een abstractie, een suggestie, een in tijd en ruimte glijdende reeks beelden die bevolkt worden door achtergelaten voorwerpen, toevallige voorbijgangers die even de indruk wekken deel uit te maken van een verhaal om er bij het volgende beeld weer uit te stappen.

Het boek verschijnt in een oplage van 300 door de auteur genummerde en gesigneerde exemplaren. Naar aanleiding van de presentatie werd een editie van a tot å gemaakt. Inleiding in Nederlands, Noors en Engels.

Lees meer over de publicatie op deze site.